insanoğlu yalnız gelirmiş, yalnız gidermiş..

tek bir şeyi biliyorum bu hayatta: "insanoğlu yalnız gelir bu dünyadan yalnız göçermiş".. hepimiz çevremizdeki onlarca insana rağmen yalnızız.. herkes kendi iç dünyasında, kimse bir diğerinin derdinde değil. annemiz babamız bile bizi koruduklarını düşünürken aslında kendilerini korumak için yapıyorlar ne yapıyorlarsa.. herkes kendi için birinci, enteresan.

Klasik Bir Bayram Günü..

İlk yazımı yazıyorum bugün. Kendime mektuplar yazmak, ve bu mektupları kimseyle paylaşmamak istedim. Yine de kimseye okutmak taraftarı değilim.. Adı üzerinde kendime mektuplar bunlar..

Eskiden günlüklerimiz vardı, süslü püslü, uyduruk kilitli, kokulu, resimli. Her kızın kesin vardı da erkeklerin bazılarında.. Oraya yazardık yaşadıklarımızı, kızgınlıklarımızı, kavgalarımızı, sevmelerimizi, sevilmelerimizi, oraya ağlar oradan haykırırdık. O zamanlar bu kadar fazla online da değildik tabii, haliyle devir değişti bizim de günlüklerimiz değişti artık herkesle paylaşır olduk yazdıklarımızı. (o zamanlar da aslında evin diğer halkıyla paylaşırdık çoğu zaman. Anneler yatak altında ya da kardeşler dolabın içinde gördü mü affetmezdi) Ben yine de sadece kendime yazmak niyetindeyim şimdilik, birileri beni farkederse ne ala ama şu an için farkedilmek en son istediğim şey olur.

Konumuza dönecek olursak evet "Bugün Bayram". Hayatım boyunca her bayram çalışmak için bir "fırsat" oldu ne yazık ki. İlkokul & ortaokuldayken sınavlara çalışmak için zamandı bayram demek. Sonra üniversiteye hazırlık başladı, her bayram test çözme yarışlarına döndü. Üniversitede zaten projelerden kafasını kaldıramayan, ödevler yüzünden gün yüzü görmeyen insancıklardık. Şimdi işe girdik artık, belki o zaman rahatlarız dedik ama yine olmadı. Bugün bayramın ilk günü ve ben gelmiş iş yerinde sunum hazırlıyorum. Bir yanımda en kadim dostum kahvem, diğer yanda yine diğer dostum beni sıkıldığımda oyalayan kitabım, ve tabii ki en büyük dostum laptop'ım.. Bayramımızı yine beraber geçiriyoruz..

Hayat bize güzel zaten,
Sevgiler

pelagia